Klicken sie die Lautsprecher
für eine Hörprobe, den Titel und Sie gelangen an die Texte ! für eine Hörprobe, den Titel und Sie gelangen an die Texte !
Aufgenommen im März 2002 im
White-Noise Tonstudio, Hamburg |
|
1. Dat Huus
|
|
Versteken mang Eschen, dor steiht een lütt Huus
Dat's avends so ruhig, dor röhrt sik keen Muus.
Dor schient ut de Bläder een Licht rein un blank,
De Ol' sitt in'n Lehnstohl un se op de Bank,
De Ol' sitt in'n Lehnstohl un se - op de Bank.
Dat schient mi in Oogen, dat treckt mi in Sinn,
Dat treckt mi in Schummern so hemlich dorhin.
So warm un so lurig, weet sülm nich wosück -
Ik stah ünner't Finster un frei mi un kiek,
Ik stah ünner't Finster un frei - mi un kiek.
Un sitt wi to'n snaken üm't Licht op de Bank,
So schient mi ehr Oogen noch eenmal so blank.
Denn is dat so ruhig, dor röhrt sik keen Muus,
Oh, kunn ik dor blieven un mutt ni na Huus,
Oh, kunn ik dor blieven un mutt - ni na Huus.
Dat Moor
Text : Klaus Groth / Musik : Jörn P. Schröder
De Borrn bewegt sik op un dal,
as güngst du langs en böken Bahl,
Dat Water schülpert inne Graff,
De Grasnarv bewert op un af;
Dat geit hendal, dat geit tohöch
So liesen as en Kinnerweeg.
Dat Moor is brun, de Heid is brun,
Dat Wullgras schient so witt as Dun,
So week as Sid, so rein as Snee:
Den Hadbar reckt dat bet ant Knee.
Du hörst dien Schritt ni, wenn du geihst,
Du hörst de Rüschen, wenn du steihst,
Dat levt un wevt in't ganze Feld,
As weert bi Nacht en anner Welt.
Denn ward dat Moor so wiet un grot,
Denn ward de Minsch so lütt to mot:
Wull weet, wa lang he doer de Heid
Noch frisch un kräfti geiht!
Ol' Wichel
T.: Klaus Groth / M.: Bert C. Biehl
Ba - ba - ba hmm klopp klopp klopp an
Ba - ba - ba hmm klopp klopp klopp an
Denn klopp man an't Finster,
denn klopp du man sacht.
Dat Dörp liggt to schlapen
un still is de (na na) Nacht.!
Denn klopp man an't Finster,
man sacht an de Rut.
Ik hör di ok in't Schlapen,
Un denn kumm ik rut.
Ja, ja, de Garn is so ruhig, un de Maan is so blank,
Man dat Gras is veel to natt, is dat nu de Dank
Dat ick op di töövt heff, so slaaplos un bang
Ey, dor fallt mi wat in: kumm de Stig man henlang.
Dor steiht de ol Wichel,
Darünner de Steen
Dor wüllt wi denn ----- sitten,
Na'n Heben rop sehn...
Un beid' wüllt wi --schnacken,
So heemli, so sacht
Un nümms schall dat weten,
As de Maan un de Nacht ----
Ja nümms schall dat weten,
As de Maan un de Nacht.
Jehann
T.: Klaus Groth / M.: Liekedeler
Ick wull, wi weern noch kleen, Jehann,
Dor weer de Welt so groot
Wi seeten op den Steen, Jehann,
Weest noch, bi Naver's Soot ?
An Heben seil de stille Maan,
Wi segen wo he leep
Un snacken, wo de Heben hoch
Un wo de Soot wull deep.
Un wo de Soot wull deep.
Weest noch wo still dat weer Jehann,
Dor röhr keen Blatt an'n Boom
So is dat nu nich mehr, Jehann
As höchstens noch in'n Droom
Och nee, wenn dor de Schäper süng
Alleen in't wiede Feld
Ni wohr, Jehann, dat weer een Ton
De eenzig op de Welt.
De eenzig op de Welt.
Mitünner in de Schummertied
Dor ward mi so to Moth
Denn löppt mi't langs de Rügg so hitt,
As dormols bi den Soot
Denn dreih ick mi so hastig üm
As weer ick nich alleen
Doch allens, wat ick finn, Jehann, -
Dat is, ick stah un ween.
Dat is, ick stah un ween.
Mien Moderspraak
T.: Klaus Groth / M.: Jörn P. Schröder
Mien Moderspraak, wo klingst du schön
Still as ünnern warme Deek,
Wo büst du mi vertruut
Weer ok mien Hart as Stohl un Steen,
Du dreevst den Stolt herut.
Du bögst mien stieve Nack so licht
As Mudder mit ehr'n Arm
Du fichelst mi üm't Angesicht
Un still is alle Larm.
Mien Moderspraak, so slicht un recht,
Du ole fromme Red'
Wenn blots een Mund "mien Vadder" seggt,
So klingt mi't as een Beed'.
So herrlich klingt mi keen Musik
Un singt keen Nachtigall
Mi löppt jo glieks in Ogenblick
De hellen Tran'n hendal.
So herrlich klingt mi keen Musik
Un singt keen Nachtigall
Mi löppt jo glieks in Ogenblick
De hellen Tran'n hendal.
Dörp in'n Snee
T.: Klaus Groth / M.: Bert C. Biehl
Liggt dat Dörp in witten Snee.
Mang de Ellern slöppt de Beek,
Ünner't Is de blanke See.
Ünner't Is de blanke See.
Wicheln staht in't witte Haar,
Spegelt slapri all de Köpp,
All'ns is ruhig, kold un klor,
As de Dod, de ewig slöppt.
As de Dod, de ewig slöppt.
Wiet, so wiet, de Oogen reckt,
Nich een Leben nich een Luut,
Blau, na'n blauen Heben treckt,
Sach de Rook na'n Snee heruut.
Sach de Rook na'n Snee heruut.
Ik much slapen as de Bööm,
Sünner Weh un sünner Lust,
Doch dor treckt mi as in Droom,
Still de Rook, de Rook to Huus.
Still de Rook, de Rook to Huus.